چه گریزیست ز من؟ چه شتابیست به راه؟

به چه خواهی بردن در شبی اینچنین تاریک پناه؟

مرمرین پله آن عاج سفید ای دریغا که ز من بس دور است!.....

لحظه ها را دریاب چشم فردا کور است...............

       

اما هیچکس اونو مثل من دوست نداشت

       

به پای تو هدر شدم یه عمره دربدر شدم حالا میای می گی برو

هم سوختم و ساختم برات آبرومو ریختم به پات

حالا میای می گی برو

       

چه کسی خواهد دید مردنم را بی تو

گاه می اندیشم خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید

آن زمان که خبر مرگ مرا می شنوی روی خندان تو را کاشکی می دیدم

شانه بالا زدنت را بی قید

وتکان دادن دستت که مهم نیست زیاد

و تکان دادن سر

چه کسی باور کرد جنگل جان مرا آتش عشق تو خاکستر کرد

       

من از تویی که بد کردی با من

                گلایه می کنم دل نمی کنم

بی تو نه صدا مونده و نه آواز

       

من به زیبایی چشمان تو غمگین ماندم

وبه اندازه هر برق نگاهی به نگاهت نگران

تو به اندازه تمام تنهایی من شاد بمان

       

      ما عیب را از آن خود کردیم

    حال پاسخ قلبهای شکسته را چه کسی خواهد داد

            آنگاه که گلایه شکوه میکند   ، 

     دیگر تو در آغوشم  نیستی

         آنگونه نگاهم مکن

،

    میتر سم تیز پاره های قلب شکسته ام

                                            زلال نگاهت را پاره پاره کنند

      چشمانت را دوست میدارم

                            زیبای من

      دیوانه وار در آتشکدهء نگاهت با الهء

       زیبای         شکست میرقصم

       و

        مست گونه با ملکهء تنهائی عشقبازی میکنم

     به امید آن روز که در عشق آنها

       شکستی عمیق بخورم...

       میپرستمت                 

         ،دوستت          دارم،     

                       دل تنگ توست

                               بهانه راهیست ماندگار ولی

          بدون مقصد..........  

       

در این اتاق درهم و برهم ـ خلاصه اش ـ 

چیزی نمانده تا که به فردا دهد نوید 

غیر از هوای شعر٬ که آن هم..تمام شد!! 

غیر از دو قطره اشک٬ که آن هم.. بیا .. چکید 

ای واژه های تلخ...دگر زار و خسته ام 

       

  چه كسی می داند كه تو در پیله تنهایی

  خود تنهایی؟چه كسی می داند كه تو در

  حسرت یك روزنه در فردایی؟پیله ات را بگشا

   تو به اندازه یك پروانه زیبایی

       

    عاشقی روی نامه اش نوشت دوست من،

    خط زد نوشت محبت عزیزم، خط زد نوشت عشق من،

    خط زد دو، سه بار خط زد نوشت عشق بی

    سرانجام من اینبار خط خطی کرد، پاره کرد نوشت

    بهار من، خنده اش گرفت نوشت جوانی من،

    اخمش گرفت و ابرو درهم کشید هر دو را خط زد،

     هم بهار و هم جوانی را نوشت دنیای من،

     های های گریست

     نوشت مولود من

                 و

        روی نامه جان داد 

       

          عاشقانه هایم کو؟

        این من خسته به چه می اندیشد؟به زلال چشمانت!!

        حس غریبی در دلم غوطه ور شده.از هنگامیکه

        عقربه های ساعت

       به دیدارمان نزدیک می شوند انگار من

       دل آشوب ترم و نمی خواهم ببینمت.آماده نیستم.اصلا!!!

      وقتی از او دوری در آرزوی دیداری

      وقتی نزدیک می شوی فرار می کنی!

      فرار ؟؟نه نه…شاید که نه حتما این وازه درست نیست.

    اما نمی دانم چه وزه ای بکار برم که مناسب حال من است

      تنم از هیجان دیدارت می لرزد.با تو چگونه روبرو خواهم شد؟

     لبخند به لب؟؟بی لبخند؟؟؟…نمی دانم!گیجم!منگم!!

    شاید دیوانه شدم.دوریت دیوانه کننده است

    و تو خوب می دانی!

    و تو خوب می دانی…

    خوب می دانی عاشقانه ها نزدیکند.دستانمان به هم نزدیک

    و نزدیکتر خواهد شد…

    فاصله ها کوتاه می شونداین روزهای تکراری من

    به انقضا رسیده است

   می بینمت..لبخند بزن. لبخند بزن. لبخند………

نوشته شده توسط بانوی شرقی در  سه شنبه 30 آبان 1385 و ساعت 11:11 ق.ظ
ویرایش شده در - و ساعت -